Gouden Bruiloft echtpaar W. Verwegen-Hendriks uit Veghel.

Artikel uit het Noordbrabantsch dagblad het huisgezin©, 30-01-1941: 

VEGHEL GOUDEN BRUILOFT.

Maandag (27-01-1941) vierde het echtpaar W. Verwegen-Hendriks, wonende Marktstraat alhier onder groote belangstelling zijn gouden huwelijksfeest. Ter eere der feestvierenden was de Marktstraat over haar geheele lengte versierd en wapperde in deze miniatuurstraat van alle huizen de bekende miniatuurvlag wat het feestelijk aanzien zeer verhoogde.

colorized-image (53a) copy acopy.jpgHet seizoen is er niet naar om de bloemeties buiten te zetten terwijl de tijdsomstandigheden het niet toe laten om met een feestverlichting voor den dag te komen. By dit groote feest hadden de buurtbewoners alles in het werk gesteld om de feestvierenden een gezelligen en onvergetelijken dag te bereiden. Maandagmorgen, toen het nog grauwde, waren er vele nieuwsgierigen die den uittocht van den eenvoudigen mooien stoet wilden gadeslaan. Voorop liep als uitblinker, uitgedost zooals het behoort, de tambour-maitre (Herman Callaars) , die echter zijn muziek had thuisgelaten. Hij was er niet minder trotsch op den stoet te mogen openen en trok alzoo de aandacht. Dan volgden de bloemen strooiende bruidjes en vervolgens het miniatuur-bruidspaar dat in den ochtendschemer al vol goeden moed was.

Bruidsmeisjes en bruidsjonkers en nog tal van andere bruidjes gingen aan den kop. ’t Bestuur en de commissieleden en de talrijke buurt gaven allen acte de presence. De stoet werd besloten met de auto waarin het gouden bruidspaar was gezeten en die door twee bruidjes (symbolisch) getrokken werd. De familie van het bruidspaar ging de auto vooraf.

De plechtige H. Mis van dankbaarheid werd gecelebreerd door kapelaan de Bondt. In het versierde priesterkoor hadden bruidspaar en familieleden tijdens de plechtigheid plaats genomen. Na de H. Mis ging de stoet langs een kleinen omweg huiswaarts en de belangstelling was nu nog grooter. In de feestwoning werd het gouden paar door een der bruidjes verwelkomd en vervolgens door den voorz. van het feestcomite den heer W. Peters toegesproken.

De buurt kwam van elf tot half twaalf ter receptie en daarna de overige belangstellenden waaronder het gemeentebestuur met burgemeester Elïens aan het hoofd, terwijl de H. H. Geestelijken eveneens van hun belangstelling blijk gaven. De jeugd die dezen morgen al druk in actie was geweest meer speciaal de bruidjes werden om 2 uur in van Liempd’s salon onthaald. Om 4 uur werd het cadeau der buurtschap aangeboden bestaande uit een mooi familieportret vervaardigd door fotograaf Stender. De aanbieding had plaats door ‘den voorz. van ’t comité.

Om 5 uur zong een koortje onder leiding van den heer Tonie Stender zeer verdienstelijk eenige feestliederen, terwijl om half zes de kerkelijke harmonie de Eendracht een serenade bracht. Bij verhindering van den voorzitter hield de directeur de gebruikelijke toespraak, waarna aan het gezelschap een couvert overhandigd werd en een der zoons van de fam. Verwegen een dankwoord sprak. Het gouden paar mocht den heelen dag talrijke blyken van  belangstelling ontvangen en dit in verschillenden vorm. De feestviering werd in den avond in intiemen kring voortgezet, de buurt had voor een vroolijk program gezorgd.

Foto’s: Johan van Eerd ©, Artikel: Noordbrabantsch dagblad het huisgezin©.

Met dank aan Ad Verhagen.

 

De Maxwell Taylorbrug in perspectief.

Kanaal Maxwell TaylorbrugEergisteren plaatste we al één foto van de aanleg van de Maxwell Taylorbrug op onze Facebookpagina. Inmiddels is het iets meer dan 50 jaar geleden dat de brug gereed gekomen is. En zoals eerder aangegeven op 19 September 1969 officieel geopend door generaal-majoor Maxwell Taylor (commandant tijdens de operatie Market Garden van de 101e Airborne Division). Dit valt ook nu nog te lezen op het bordje bij de brug. De oude brug over de Zuid-Willemsvaart speelde in de Tweede Wereldoorlog bij Operatie Market Garden een grote rol en daarom heeft deze “nieuwe” en inmiddels 50 jaar oude brug deze naam gekregen.

Op zich bekend, echter dat geldt niet voor de foto’s (dia’s) van de aanleg van de brug van Johan van Eerd,  gemaakt in de zomer van 1968, vooral bijzonder omdat ze in kleur zijn, maar ook omdat ze niet of nauwelijks eerder het daglicht hebben gezien. Een leuke bijkomstigheid is dat je het oude zwembad op de achtergrond ziet bij enkele van deze foto’s. Vele Veghelaren hebben hier mooie jeugdherinneringen aan.

Op het BHIC zijn ook diverse foto’s te zien van deze opening van de brug (Studio van Berkel), met daarbij natuurlijk generaal-majoor Maxwell Taylor en onder andere Jan Driessen en burgemeester Van Weegen. Hieronder een ingekleurde foto (bron BHIC, fotograaf onbekend) waarbij Jan Driessen, zo valt te lezen, de Amerikaanse vlag hijst bij de onthulling van de naamplaat op de Maxwell Taylorbrug. Burgemeester van Weegen kijkt belangstellend toe en let vooral op de mensen die achter het raam in de bus staan.

colorized-image (521) copayDe brug werd aangelegd als “vervanger” van de oude Hoge Brug en is, nadat de nieuwe brug gereed is gekomen, in 1971 gesloopt . De brug was feitelijk niet bepaald hoog, getuige het bordje bij de brug met de tekst “Denk aan uw kofferrek” (doorrijhoogte 1.80 mtr), bedoeld werd naturlijk het dakrek of imperiaal. Hieronder een foto van Johan van Eerd van de oude Hoge Brug en daaronder een foto van Harry van Liempd van de sloop van de brug. Op BHIC zijn van de afbraak meerdere foto’s  te zien van Harry van Liempd.

Oude Hoge Brug
Oude Hoge Brug (Johan van Eerd©)
Bevrijding September 1944
Sloop oude Hoge Brug (Harry van Liempd©, bron BHIC)

Johan van Eerd maakte ook een panoramafoto van de gereed gekomen brug. In die tijd ging dat heel anders. Dit is een samengestelde foto van een drietal foto’s, de “naden” zijn op de afdruk nog te zien.

Kanaal Maxwell Taylorbrug
Panoramafoto Maxwell Taylorbrug (Johan van Eerd©)

En tot slot onderstaande bijzondere maar ook bekende foto van Johan van Eerd, de voorganger van de “Hoge brug” in de Tweede Wereldoorlog (Sept. 1944).  Achteraf begrijp je dan heel goed waarom Johan van Eerd de aanleg van de nieuwe brug heeft gefotografeerd. De Hoge Brug over de Zuid-Willemsvaart bij Sluis IV.jpgEn zo proberen we het verhaal van deze brug in “perspectief” samen te brengen, dit door de ogen van verschillende Veghelse fotografen en is daarmee de cirkel hopelijk weer rond.  De Maxwell Taylor Brug, een brug met een verhaal! Met dank aan de Veghelse fotografen en nog steeds een plek waar ook nu nog dagelijks heel veel verkeer over gaat…

Opmerkingen/reacties/toevoegingen uiteraard welkom.

Tekst: Emiel Verwijst.

Voor de volledigheid: Later kreeg de Maxwell Taylorbrug een tweetal “broertjes”. En wel de Julian J. Ewellbrug (A50 bij Veghel) en de Harry Kinnardbrug bij Heeswijk.

De vijand keek mee bij de grote legermanoeuvres in Noord-Brabant in september 1936!

Een foto van een viertal militairen van de motorbrigade* van het Nederlandse leger te Veghel. Waarschijnlijk gemaakt in september 1936 tijdens de grote legermanoeuvres in Noord-Brabant.

motorbrigade nederlands leger 1936

De foto is genomen in de Molenstraat.  Als je goed kijkt zie je de voormalige panden van fotozaak Barten, en rechts daarnaast van Himbergen Electro. Fotograaf is niet bekend maar het zou me niet verbazen dat Barten de foto zelf heeft gemaakt, immers het is recht voor zijn zaak en de voordeur staat open. De meest rechtse militair kijkt wat bedenkelijk.

Fotograaf Barten was van alle markten thuis, naast fotograaf was hij tevens huisschilder, behanger en verkocht als winkelier verfartikelen, behang, foto- en tabaksartikelen en je kon zelfs je wratten bij hem weg laten halen met ’n gebedje werd eerder opgemerkt op GroetenUitVeghel. Maar dit allemaal even ter zijde;).

De motoren zijn waarschijnlijk Eysink motoren met op het stuuraffuit een zogenaamde Schwarzlose mitrailleur. Achterop zijn steunen aangebracht waar munitiekisten in vervoerd kunnen worden. De Eysink fabriek zat in Amersfoort en deze motorfietsen stammen nog uit de tijd van de Eerste Wereldoorlog, maar werden zelfs in 1940 nog gebruikt (aldus het NMM waar een dergelijke motor nog te bezichtigen valt).

De kranten besteedden destijds heel veel aandacht aan de grote legermanoeuvres in Noord-Brabant in september 1936. Er waren twee strijdende partijen, een rood en een blauw leger. Deze beide legermachten werden tegenover elkaar gezet in Oost-Brabant. Het gehele verloop van de “strijd” werd breed uitgemeten in de kranten, zie hieronder ook enkele krantenknipsels. Dit alles onder toeziend oog van minister Colijn en zelfs de pas verloofde Prins Bernhard kwam naar Den Bosch om de nieuwe pantserwagens in ogenschouw te nemen.

Een saillant detail is dat er ook buitenlandse militairen (getuige onderstaande krantenfoto), waaronder nota bene Duitse en Italiaaanse officieren, bij de verrichtingen van het Nederlandse leger aanwezig waren! Toch wel opmerkelijk te noemen aangezien in die periode de ontwikkelingen in met name Duitsland met argusogen werden gadegeslagen. Blijkbaar was het Duitse “Vorsicht! Feind hört mit!” toen nog niet doorgedrongen in de Nederlandse gelederen.

Bron: BHIC, Persbureau 't Zuiden.
Bron: BHIC, Persbureau ’t Zuiden.

Later zou blijken dat het Nederlandse leger in verhouding tot het Duitse leger nauwelijks iets voorstelde. Het militaire gezag had te maken met een gigantische discrepantie tussen wensen en beschikbare middelen. In het interbellum had de politiek pas in de tweede helft van de jaren ’30 echt oog voor kwaliteitsverbetering  en versterking van het Nederlandse leger. Eén ding is zeker, het toont heldenmoed dat “onze” jongens het in deze omstandigheden opnamen tegen een in 1940 -zo bleek- onverslaanbare Duitse overmacht!

Tekst: E. Verwijst, reacties uiteraard welkom.

* Op de site zuidfront-holland1940 wordt overigens gesproken over het  “Regiment Huzaren Motorrijders”, onderdeel van de “Lichte brigade”.

Het Dagblad “De Grondwet” schrijft op 19 September 1936 onder andere: Veghel was door de roode wielrijders van het Zuidelijke detachement om 10 uur bezet, terwijl een gedeelte van dit detachement met drijfzakken over de Zuid-Willemsvaart was getrokken en de brug van de andere zijde onder schot hield, zoodat de blauwen over deze brug niet weer terug konden trekken, doch een uitweg moesten zoeken bij Heeswijk.”

Krantenknipsels grote legermanoeuvres bij Veghel:

0 MMSAB03_000066483_mpeg21_p008_ima22ge

 

Onthulling poster expositie “Mensen van Mobilisatie tot Monument”.

Flyer Operatie Market Garden Expositie Johan van Eerd

Onthulling poster expositie “Mensen van Mobilisatie tot Monument”.

Vanavond is in het oude gemeentehuis de poster (en flyer) onthult van de in September te houden expositie “Mensen van Mobilisatie tot Monument”. Dit ter gelegenheid van 75 jaar Market Garden. De organisatie, bestaande uit de Heemkundekring Vehchele, de erven van Johan van Eerd en GroetenUitVeghel.nl heeft uit ruim 800 foto’s een selectie gemaakt van 75 foto’s waarin de mobilisatie, de oorlog, de bevrijding en de wederopbouw van Veghel worden belicht. Deze vormen het hart van de expositie. Hierbij ligt het accent op de beleving  van de “gewone” burger gedurende de periode 1939-1959. De meeste foto’s zijn gemaakt door Johan van Eerd en een behoorlijk aantal is niet eerder vertoond. Bij de foto’s zullen opgetekende verslagen, ervaringen en fragmenten uit dagboeken worden opgenomen, vooral ook van mensen die er zelf bij waren. Enkele foto’s zijn speciaal voor deze gelegenheid voorzien van kleur.

Er zullen gebruiksvoorwerpen uit die periode te zien zijn en een maquette, met daarop de straten en huizen van Veghel ten tijde van 1944. Een hoek wordt ingericht door de “Werkgroep Struikelstenen” waarin aandacht is voor de 16 Joodse bewoners van Veghel die tijdens de oorlog zijn gedeporteerd en later zijn omgekomen in een concentratiekamp. Op de eerste verdieping draaien er foto- en filmcarrousels met onder andere verhalen van ooggetuigen en zullen nog meer foto’s worden getoond. Ook zal er een wand komen met foto’s over de wederopbouw na de oorlog.

De tentoonstelling zal gehouden worden van 15 t/m 22 September in de voormalige winkel van Woninginrichting Van Herwaarden, Hoofdstraat 49 Veghel, toegang is gratis.

Openingstijden: Zondag 15 September van 14.30 – 18.00 uur. Daarna elke dag tot en met zondag 22 September geopend van 10.00 tot 18.00 uur. Op koopavond vrijdag 20 September geopend tot 21.00 uur.

 

Mijn Oranjewijk

 

Aa Veghel, links Beatrixsingel.
Links zicht op Beatrixsingel 2013 (Oranjewijk).

Vanaf het paadje langs de AA keek ik naar mijn wijk, 3 lange straten door zijstraten verbonden, daar waar niemand arm was, weinigen rijk. Waar je verdwijnen kon, maar altijd weer werd gevonden. Daar waar deuren open bleven, weinig viel er te halen,

Waar op zondag de kerk vol was en ook het café. Je bij de buren voor 10 cent Dappere Dodo zag op de tv, en bij voetbalpartijtjes onze jassen dienden als doelpalen. Daar waar de tijd stil kon staan, alles bleef zoals het was, het leven was kalm en vertrouwd, het kwaad gebeurde ginder.

Op een zekere woensdag kreeg je een kruisje van as. En soms moest je een opstel voorlezen in de klas. Weinig om bang voor te zijn, behalve voor “De Zwarte Ruiter”, die boef zou kunnen komen als je heel stout was geweest. Verder waren wij vooral onbezorgd en blij, van weinig hinder.

Kwam ook Koninginnedag er weer aan, een groot feest… op nummer 8 woonde opa Kuypers, op 10 janus en Betje, en op de hoek Anna van Dinter.

Tekst: Peter van den Broek©.

IMG_0843a
Zicht op Oranjewijk eind 2016.

Jeugdherinneringen aan Veghel

Door Peter van den Broek.

Lily

Lang geleden zong Willy Alberti een mooi melancholiek liedje over zijn eerste vriendinnetje waarmee hij zong op de zangvereniging en waarmee hij wandelde door het laantje onder het maantje, maar die niet meer aan hem denkt nu hij niet meer zingt.
Mijn eerste vriendinnetje in mijn vroege jeugd in Veghel was Lily. 10 jaar was ik en zij misschien 11. Zij was het dochtertje van de directeur van de superfosfaatfabriek Coenen en Schoenmakers, de fabriek aan de Zuid-Willemsvaart, waar destijds ook 2 ooms van mij werkten en waarvan ik vrees dat die werkomgeving hen het leven met jaren heeft verkort.

last one small
Superfosfaatfabriek Coenen & Schoenmakers.

Maar wist men toen veel… Of erger, men wist het wel maar verzweeg het. Misschien is de term mijn vriendinnetje wat te sterk uitgedrukt. …Onze sociale levensstandaard verschilde veel. Ik, het arbeiderskind uit de Oranjewijk en zij de dochter van een rijke fabrikant, die woonde in die prachtige witte villa die er nog altijd staat en waar ik later talloze malen aan voorbijreed als ik weer eens richting Veghel reed en niet een keer zonder aan haar te denken. Ik heb nooit een stap over de drempel van die villa gezet, integendeel, ook aan de achterkant werd de tuin, die grensde aan onze speelomgeving, die de bijnaam Klein Amerika had, omringt door een hoog hek.

Met Lily voelde ik dezelfde afstand die ik voelde als ik weer eens naar het tennissen stond te kijken op het tennispark dat aan de achterzijde lag van de bioscoopzaal van Maison van den Boer. Daar waar we op woensdagmiddagen naar De Dikke en de Dunne, naar Rin Tin Tin en Roy Rogers keken. Daar waren mensen aan het spelen die ook in Veghel woonden, maar voor mijn gevoel in een andere leefwereld, een hogere sociale klasse. Hetzelfde gevoel dat ik had als we met onze vader op zonnige zondagen een wandeling langs het riviertje De AA maakten en uitkwamen bij de hockeyvelden van Geel Zwart. Ook daar speelden Veghellaren die we niet kenden en die totaal buiten onze leefwereld vielen. We kenden ze niet, kwamen er zelden of nooit mee in contact. Niemand van mijn klasgenoten van de Aloyisiusschool speelden tennis of hockey.  Tegenwoordig zijn die sociale tegenstellingen grotendeels weggevallen. Veel van de kinderen van mijn neven en nichten spelen tennis en hockey.

Uit die tijd herinner ik me nog dat ik bij een klasgenootje, als ik me goed herinner Twan van de Hoven, die aan de Beatrixsingel woonde thuis kwam en tot mijn verbazing een piano zag staan. Een piano……..! Ik had nog nooit een piano van dichtbij gezien! Als in mijn milieu bij toeval pianoklanken uit de radio te horen waren, werden die binnen 5 seconden het zwijgen opgelegd…

Ik zag Lily Schoenmakers als mijn vriendinnetje, maar eigenlijk was dat meer een wens dan dat dit echt zo was, veel meer een droom van een wat gevoelig jongetje dan realiteit. Maar wat kunnen kinderdromen heerlijk zijn! Heel dichtbij haar ben ik echter nooit gekomen, ik heb alleen vaak bij haar achterop de fiets gezeten beken ik met enige schroom, maar ik verzon er een heel andere vriendschap bij, zonder een spoortje van erotiek natuurlijk, kinderen van die leeftijd waren in die tijd nog zo groen als gras. Dat van die fiets zat zo: Na de vroege dood van mijn moeder heb ik een paar jaar bij mijn grootouders gewoond in Het Hoge Huis aan het einde van de NCB-laan tegen de Zuidwillemsvaart aan. Met mijn speel-en schoolvriendje Bert van de Nieuwenhuizen, die vlakbij woonde, liep ik iedere schooldag de lange NCB-laan af op weg naar school. Het begon ons op te vallen dat heel vaak hetzelfde meisje op de fiets passeeerde. Ik weet niet meer precies hoe het is gegaan, maar op een dag kwam ik achterop haar fiets terecht en dat werd een vast ritueel. Bert wilde dat ook wel, deed soms ook wel een poging, maar had het nakijken, was geen sportfiguur en ik voetbalde bijna dag en nacht en was veel sneller. Het lijkt onbetekenend, maar achterop de fiets bij Lily had een enorme impact op mij. De gelukzaligheid als ik haar in de verte al aan zag komen, ik kan dat gevoel nog zo oproepen en ook de teleurstelling als ze er een dag niet was. Ik herinner me nog de koninginnendag op het schoolplein waar de jongens van mijn school en de Bernadetteschool van Lily tijdens de aubade naast elkaar stonden…… en ik bijna naast haar…. Is helaas maar 1 keer gebeurd.

Niet lang daarna moest ik Veghel tot mijn grote verdriet van de ene op de andere dag verlaten en brak een lange periode van ziekmakende heimwee aan. Heimwee naar mijn school-en wijkvriendjes, naar mijn familie en naar Lily. Daarna heb ik nooit meer iets van haar gehoord of over haar vernomen. Ze moet nu als ze nog leeft een betrekkelijk oude dame zijn, maar die gedachte verdrijf ik onmiddellijk. Jeugdliefdes blijven zoals je ze destijds hebt beleefd!

Peter van den Broek©.

N.b. Huis op de foto is niet het woonhuis van Lily.