Uitgelicht

Welkom op de Groeten uit Veghel blog pagina

Welkom op de Groeten uit Veghel blog pagina. Deze pagina is onderdeel van de site “GroetenUitVeghel.nl”. Op deze blogpagina plaatsen wij regelmatig berichten met foto’s over het Veghel van toen en nu, maar ook van de overige plaatsen die vallen onder de gemeente Meijerijstad. Verder zullen we op deze blog regelmatig foto’s (oproepen) plaatsen waarmee we (extra) informatie hopen te verzamelen op basis van reacties van de volgers van deze blog of via onze Facebook pagina. Veelal betreft het hier foto’s waarover in eerste instantie weinig bekend is.

Dank voor uw interesse, Emiel Verwijst (www.GroetenUitVeghel.nl).

 

Herdenkingssprong Jim “Pee Wee” Martin

75 jaar na dato van de start van Operation Market Garden maakt Jim “Pee Wee” Martin (G/506) samen met Art Shaffer de Herdenkingssprong op 17 September 2019 op de Vlagheide tussen Eerde/Schijndel.

OMG 2019 Veghel Jump Pee Wee Martin 15aHieronder de fotoreportage van de tandemsprong die dag. Foto’s Emiel Verwijst©.

 

Herdenkingssprong Jim Pee Wee Martin Eerde

Bij Honing kocht je limonade in knikkerflesjes.

Familie Honing Hoofdstraat 70 veghel small
Familie Honing (en mogelijk medewerkers) voor de winkel te Veghel.

Bij honing kocht je limonade in knikkerflesjes“, een ietwat verwarrende titel? Knikkerflesjes bij honing? Jazeker, maar dan bij Dirk Honing, in de Hoofdstraat te Veghel, zo werd me verteld . En we sloegen ze vaak kapot als ze leeg waren om de knikker er uit te halen. Tegenwoordig zelfs verzamelobjecten.

En zo brengt bovenstaande foto je bij knikkerflesjes of ook wel kogelflesjes genoemd. Wie kent ze nog?  Flesjes met koolzuurhoudende frisdrank waar een mooie knikker in zat. Het koolzuur drukte de knikker in de hals tegen een rubber ringetje, waardoor het flesje werd afgesloten. Om te drinken drukte je de knikker naar beneden, soms met een houten hulpstukje en de knikker werd opgevangen in het vak in de hals van de fles. Kogelflesjes zijn in 1872 uitgevonden door Hiram Codd, en worden ook wel Codd Neck Bottles genoemd.

Op het pand is ook een mooi oud BONA emaillebord te zien (zie grotere afbeelding hierboven). Bij Honing werd er blijkbaar ook melk en magarine verkocht. Althans dat mogen we concluderen met een dergelijk bord op de voorgevel.

Dirk Honing was gevestigd in de Hoofstraat nummer 70. Nu ongeveer schuin tegenover Berry’s Haarmode. In het Handelsregister geregistreerd onder de naam “Bierbottelarij en limonadefabriek”. Vestiging sinds 1922 en opgeheven in 1950 verteld het register ons. In diverse bier advertenties in kranten uit onder meer 1931 wordt Honing regelmatig genoemd als agent. Dirk Honing is overleden op 76 jarige leeftijd overleden  op 28 maart 1960, echtgenoot van Frederika Gerardina Hoogeveen.

Hieronder een tweede foto van Honing van het BHIC. Rijdend over de (nieuwe) Witte brug te Veghel, geopend in 1929. Of dit Dirk zelf is achter het stuur is de vraag. Deze foto zal ongeveer van 1930 zijn (de auto had kenteken N-15893, uitgegeven in 1926 op naam van D. Honing).

Dirk Honing, Bier en Limonade, met auto over Witte Brug bij Veghel .jpg

Het pand is gesloopt, ergens midden jaren ’70 (zie onderstaande foto van Johan van Eerd, waar de pannen reeds van het dak zijn verwijderd.

BCV3108 johan van eerd small

Weet jij meer over de Firma Honing te vertellen, of heb je andere aanvullingen? Reacties uiteraard welkom.

Tekst: E. Verwijst.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De vijand keek mee bij de grote legermanoeuvres in Noord-Brabant in september 1936!

Een foto van een viertal militairen van de motorbrigade* van het Nederlandse leger te Veghel. Waarschijnlijk gemaakt in september 1936 tijdens de grote legermanoeuvres in Noord-Brabant.

motorbrigade nederlands leger 1936

De foto is genomen in de Molenstraat.  Als je goed kijkt zie je de voormalige panden van fotozaak Barten, en rechts daarnaast van Himbergen Electro. Fotograaf is niet bekend maar het zou me niet verbazen dat Barten de foto zelf heeft gemaakt, immers het is recht voor zijn zaak en de voordeur staat open. De meest rechtse militair kijkt wat bedenkelijk.

Fotograaf Barten was van alle markten thuis, naast fotograaf was hij tevens huisschilder, behanger en verkocht als winkelier verfartikelen, behang, foto- en tabaksartikelen en je kon zelfs je wratten bij hem weg laten halen met ’n gebedje werd eerder opgemerkt op GroetenUitVeghel. Maar dit allemaal even ter zijde;).

De motoren zijn waarschijnlijk Eysink motoren met op het stuuraffuit een zogenaamde Schwarzlose mitrailleur. Achterop zijn steunen aangebracht waar munitiekisten in vervoerd kunnen worden. De Eysink fabriek zat in Amersfoort en deze motorfietsen stammen nog uit de tijd van de Eerste Wereldoorlog, maar werden zelfs in 1940 nog gebruikt (aldus het NMM waar een dergelijke motor nog te bezichtigen valt).

De kranten besteedden destijds heel veel aandacht aan de grote legermanoeuvres in Noord-Brabant in september 1936. Er waren twee strijdende partijen, een rood en een blauw leger. Deze beide legermachten werden tegenover elkaar gezet in Oost-Brabant. Het gehele verloop van de “strijd” werd breed uitgemeten in de kranten, zie hieronder ook enkele krantenknipsels. Dit alles onder toeziend oog van minister Colijn en zelfs de pas verloofde Prins Bernhard kwam naar Den Bosch om de nieuwe pantserwagens in ogenschouw te nemen.

Een saillant detail is dat er ook buitenlandse militairen (getuige onderstaande krantenfoto), waaronder nota bene Duitse en Italiaaanse officieren, bij de verrichtingen van het Nederlandse leger aanwezig waren! Toch wel opmerkelijk te noemen aangezien in die periode de ontwikkelingen in met name Duitsland met argusogen werden gadegeslagen. Blijkbaar was het Duitse “Vorsicht! Feind hört mit!” toen nog niet doorgedrongen in de Nederlandse gelederen. Later zou blijken dat het Nederlandse leger in verhouding tot het Duitse leger nauwelijks iets voorstelde. Het militaire gezag had te maken met een gigantische discrepantie tussen wensen en beschikbare middelen. In het interbellum had de politiek pas in de tweede helft van de jaren ’30 echt oog voor kwaliteitsverbetering  en versterking van het Nederlandse leger. Eén ding is zeker, het toont heldenmoed dat “onze” jongens het in deze omstandigheden opnamen tegen een in 1940 -zo bleek- onverslaanbare Duitse overmacht!

Tekst: E. Verwijst, reacties uiteraard welkom.

* Op de site zuidfront-holland1940 wordt overigens gesproken over het  “Regiment Huzaren Motorrijders”, onderdeel van de “Lichte brigade”.

Het Dagblad “De Grondwet” schrijft op 19 September 1936 onder andere: Veghel was door de roode wielrijders van het Zuidelijke detachement om 10 uur bezet, terwijl een gedeelte van dit detachement met drijfzakken over de Zuid-Willemsvaart was getrokken en de brug van de andere zijde onder schot hield, zoodat de blauwen over deze brug niet weer terug konden trekken, doch een uitweg moesten zoeken bij Heeswijk.”

Krantenknipsels grote legermanoeuvres bij Veghel:

0 MMSAB03_000066483_mpeg21_p008_ima22ge

 

‘maar de oorlog was nog niet helemaal voorbij…’

Door Jan van Eerd.

Johan van Eerd (mijn vader) was vanaf 1939 fotograaf in Veghel. In 1944 werd Veghel plotseling even aangeraakt door de wereldgeschiedenis; want het lag toevallig aan de ‘corridor’ van operatie Market Garden (op dat moment de frontlinie van WO II).

Johan van Eerd Rolleiflex2

Johan pakte zijn fototoestel en legde beelden vast. Momentopnamen, maar wel van heel bijzondere momenten: 75 jaar later kunnen ze Veghelaren nog steeds even terugvoeren naar deze historische weken in 1944.

Van geen ander dorp langs de corridor tussen Eindhoven en Nijmegen zijn er uit deze periode meer foto’s overgeleverd dan van Veghel. Dat is voor een groot deel aan Johan van Eerd te danken.

De meeste van zijn foto’s zijn van 15 t/m 22  september 2019 te bezichtigen op  de expositie “Mensen van Mobilisatie tot Monument” (meer informatie onderaan deze pagina).

Zo maakte Johan bijvoorbeeld vanuit zijn huis aan de Nieuwstraat (later Deken van Miertstraat) onderstaande foto’s: in het klooster van de zusters Franciscanessen was een noodhospitaal ingericht; met karren, koetsen en auto’s worden gewonden aangevoerd. Dit alles onder grote belangstelling van nieuwsgierige Veghelaren.

Johna van Eerd 2

Op het moment dat hij deze foto’s nam, had Johan nog geen idee dat hij een paar dagen later ook zelf, met zijn familie, in het klooster een schuilplaats zou moeten zoeken. Niet in het nood-hospitaal, maar in de opslagkelder onder de kapel ….

Want na de eerste vreugde van de bevrijding werd het toch nog even oorlog in de Nieuwstraat…

Op vrijdag 22 september, rond kwart voor een ’s middags, werd Veghel plotseling onder vuur genomen door Duitse artillerie. Kerktorens werden vaak gebruikt als uitzichttoren of seinpost; daarom was de toren van de Lambertuskerk het doelwit van deze beschietingen.

Johna van Eerd 3a

Maar ook de gebouwen eromheen werden niet gespaard. De kloosterkapel kreeg meteen een voltreffer. Vier zusters en een tuinknecht werden dodelijk getroffen of kwamen onder neerstortend puin terecht en hebben het niet overleefd.

Johna van Eerd 4 Veel gebouwen werden getroffen, in heel Veghel, maar vooral rondom de kerk. Bewoners zochten een veilige schuilplek; die werd hen geboden door de zusters, in de kelder onder de nieuwe kapel. Terwijl buiten het granaatvuur aanhield, soms hevig, hebben ze daar een paar angstige dagen en nachten beleefd.

Johna van Eerd 5.jpg
Bewoners van de Nieuwstraat, tijdens hun schuilperiode bij de zusters. Leden van de families Rath, Arons, en van Eerd (helemaal links: Johan). De fotograaf is onbekend, waarschijnlijk een van de zusters.

Een granaatinslag, pal voor de ingang van de schuilkelder, bezorgde een oude zuster een hartaanval waaraan ze later bezweek. Dezelfde inslag maakte Johan voor de rest van zijn leven doof aan zijn linker-oor, en zijn zus Annie kreeg een granaatsplinter in haar neus. Deze ervaringen deden mijn vader inzien dat het nu te gevaarlijk was om zich buiten op straat te begeven. Dus zo lang het zó onveilig was bleef hij binnen in het klooster, en heeft daar een paar foto’s gemaakt. Zoals deze:

Johna van Eerd 6

En het gevaar was ook echt groot, want bij deze beschietingen (die dagenlang aanhielden !) hebben behalve veel militairen, ook ongeveer 15 Veghelaren de dood gevonden.

N.B.: heemkundekring Vehchele is in het bezit van een aantal verslagen uit deze dagen. Er zijn indrukwekkende verhalen bij, die getuigen van de grote rol die de zusters toen hebben gespeeld: zorgen voor noodhospitaal, bieden van onderdak voor buurtgenoten die thuis niet langer veilig waren, maar ook het verzorgen van maaltijden voor vele militairen en burgers. Er spreekt moed uit, en grote hulpvaardigheid. De Veghelse gemeenschap is de zusters en hun personeel hiervoor veel respect en erkenning verschuldigd.

Toen de beschietingen na een paar dagen eindelijk stopten, en de mensen zich weer op straat waagden, zagen ze dat o.a. de kerk, het klooster, de kloosterkapel en veel woonhuizen en winkels zwaar beschadigd waren.

Johna van Eerd 7.jpg

Ook het huis van de familie van Eerd had een voltreffer gehad. Bijna geen ruit was nog heel, en het dak … tja, dat was er eigenlijk niet meer ….

Johna van Eerd 8.jpg

Door de enorme schade kon er niet meer gewerkt worden in de fotozaak en de donkere kamer.  Maar vanaf begin oktober gingen de militairen ook helpen om de plaatselijke economie weer op gang te brengen. Ze boden ook hulp aan de familie van Eerd. Onderstaande foto’s (en trouwens ook de meeste andere) staan in het fotoboek van zus Annie van Eerd; in haar bijschriften bij de foto’s klinkt de dankbaarheid door.

Johna van Eerd 9

Tijdens het herstel van de woningen aan de Nieuwstraat hielpen Canadese militairen om de complete doka-apparatuur te vervoeren naar de gebouwen van de CHV. Daar had men Johan een ruimte toegewezen om een nood-doka in te kunnen richten, zodat hij weer volop foto’s kon ontwikkelen en afdrukken.

Zelf hadden de militairen ook baat bij een werkend fotobedrijf, want wat denk je: al die Canadese, Engelse en Schotse soldaten zouden voorlopig nog wel even in Veghel zitten. En zij wilden met kerstmis natuurlijk allemaal maar wát graag een mooie foto naar huis kunnen sturen, naar hun ouders of naar hun lief ….

Johna van Eerd 10

Johna van Eerd 11
[HET ORIGINELE BOEKJE VAN ANNIE VAN EERD IS ONDERGEBRACHT BIJ HET BHIC IN ‘S-HERTOGENBOSCH.
HEEMKUNDEKRING VEHCHELE HEEFT EEN DUPLICAAT HIERVAN; MET DANK AAN JAN VAN ERP].
Johna van Eerd 13

Hoe lang de nood-doka operationeel is geweest hebben we niet meer kunnen achterhalen. Maar toen de situatie aan de Nieuwstraat weer was genormaliseerd, is alles weer daarheen terugverhuisd. Daar heeft Johan zijn fotozaak langzamerhand opnieuw kunnen opbouwen en uitbreiden. Hij heeft die daar voortgezet tot aan zijn dood, in 1980.

[2019, Jan van Eerd©, met medewerking van Bernard Vissers en Emiel Verwijst].

Johna van Eerd 12

Kajotters en Kajotsters van Veghel

KAJ-gebouw (Katholieke Arbeiders Jeugdgebouw), in de Deken van Miertstraat, op de hoek bij de Korte Kerkstraat. Ook wel bekend als Kajottershuis, met aan de gevel het KAJ schild. Oorspronkelijk de bewaarschool Sint Agnes (zie beeld in gevel met de Heilige Agnes op de sokkel onder een pinakel).

Bij een foto op BHIC van het Brabants Dagblad wordt gemeld dat pand in 1975 is afgebroken (Komplan Veghel, realisatie nieuwe winkelcentrum). Nu ter plaatse een parkeerplaats. Het beeld staat overigens sinds 2017 in de zijgevel van Deken van Miertstraat 11 (het pand rechts van de bewaarschool), dit dankzij architect Gerard van Asperen.

De Katholieke Arbeiders Jeugd (KAJ) en de Vrouwelijke Katholieke Arbeiders Jeugd (VKAJ) zijn opgericht na de tweede wereld oorlog. De KAJ was een organisatie van, voor en door jonge arbeiders en hielden zich vooral bezig met voorzieningen voor vrijetijdsbesteding van jonge arbeiders. Na een periode van 20 jaar gingen in 1965 de KAJ en VKAJ op in een nieuwe ‘gemengde’ organisatie, de Katholieke Werkende Jongeren (KWJ).

Over de KAJ vereniging in Veghel is eigenlijk maar heel weinig te vinden. Eén foto is terug te vinden op het BHIC van het KAJ Tambourcorps. In ieder geval fijn dat Johan van Eerd hier wel het een en ander van heeft vastgelegd, zoals het pand aan de Deken van Miertstraat. Bij verdere verdieping in het onderwerp en de foto’s van Van Eerd, stuit je dan ook nog op een tweetal duidelijke foto’s van leden van de verenigingen destijds.  Te weten: Een foto van de Veghelse Kajotters (KAJ), en een van de Veghelse Kajotsters, de vrouwelijke tak (VKAJ). De dames in mooie uniformen en de heren in tenue de Ville zullen we maar zeggen;). Toch een mooi stukje geschiedenis van het Veghelse. Zeg maar gerust “Andere Tijden”. Veghelse leden van destijds, als ze nog leven, zullen nu wel aardig op leeftijd zijn.

Processie Paus Pius X

VKAJ (Vrouwelijke Katholieke Arbeidersjeugd ) Veghela

Weet overigens iemand waar de VKAJ (vrouwelijke tak) in Veghel gehuisvest was?

Zie hieronder ook wat foto’s van de speldjes die destijds gedragen werden, een promotie pamflet en omslag van een kalender. Duidelijk is dat dit landelijk groots werd opgezet.

Op onderstaande foto helemaal links de bewaarschool Sint Agnes in toenmalige Nieuwstraat (met toen nog de letters in de gevel).

Deken van Miertstraat Veghel

Reacties uiteraard welkom. Graag zelfs.

Uit reacties valt op te maken dat het gebouw voor allerlei doeleinden werd gebruikt:

  • Ad Verhagen:  Als klein manneke bij de welpen op zolder met akela Franssen.
  • Ben Schilder: Op de verdieping hebben vele jaren de verkenners van de Tarcisiusgroep gezeten.
  • Norbert Gubbens: Kleuterschool, in ieder geval eerst helft van de jaren 60 van de vorige eeuw! (Zr Virgenie o.a. Ingang was aan de zijkant).
  • Stif Hovens: Mijn eerste kleuterschool, heb er nog 2 meer gehad in Veghel.
  • Bep Aalderink: Later was de bibliotheek daar! En achter op de buitenplaats trainden wij voor korfbal blauw/geel.
  • Truus Van Der Heijden: Wij (ik met mijn zus Ria Kuijpers) zaten er in met de gidsen en later met de kabouters, Carla de visser was onze Gids.
Gidsen Veghel
Gidsen Veghel, meisje uiterst rechts is Ria Kuijpers.

Emiel Verwijst, GroetenUitVeghel.nl

 

Wat gebeurde er met de kunstwerken in het voormalig ziekenhuis Veghel?

Enkele recent verschenen foto’s van Harry van Liempd op BHIC triggerde mij, en wel de foto’s van de kunstwerken in de ontvangsthal van het voormalige ziekenhuis in Veghel. Bijzonder hoe deze foto’s eigen vervaagde herinneringen oproepen. Waarschijnlijk kennen oudere Veghelaren  deze werken nog. Eerder heb ik wel eens enkele ansichtkaarten gezien van het interieur van het ziekenhuis (waar een soortgelijke foto als onderstaande ook op staat in een vierluikje), maar op de een of andere manier heb ik daar nooit acht op geslagen. Misschien heeft het nu juist wel mijn aandacht, omdat de sloop van het huidige pand van het ziekenhuis in volle gang is.

Kunstwerk Jan Dijker
Kunstwerk Jan Dijker in ontvangsthal voormalige ziekenhuis Veghel. Foto Harry van Liempd©.

Ik kon het niet laten rusten en wilde graag weten wie de kunstenaar nu eigenlijk was. Okay, het zijn werken met een religieuze achtergrond en in die tijd werd daar anders tegenaan gekeken dan nu 60 jaar later. Je vindt het prachtig of je hebt er niks mee. Hoe dan ook, iedere kunstvorm is tijdgebonden  en heeft een (cultuur-)historische waarde.

Natuurlijk vraag je je ook af waar deze kunstwerken gebleven zijn en of ze überhaupt bewaard zijn gebleven. Zonder (nu nog) het antwoord hierop te kennen, ben ik bang van niet, aangezien het wandschilderingen waren. Maar ik sluit ook niet uit dat deze schilderingen op grote panelen waren aangebracht en dus mogelijk behouden zijn.  De vleugel en dus de ontvangsthal waar deze kunstwerken waren te zien zijn als ik me niet vergis begin jaren ’80 gesloopt. In de jaren ’80 werd er ook anders mee omgegaan dan tegenwoordig (behoud erfgoed).

Na enig speurwerk kwam ik erachter dat het de werken van Jan Dijker zijn (1913-1993). Voor mij tot nu toe een onbekende kunstenaar, maar voor anderen misschien helemaal niet. Hij vervaardigde onder andere kunst voor (rooms-katholieke) kerken en de kunstwerken in het ziekenhuis hadden zeker ook een religieuze betekenis. Voor wie interesse heeft in deze kunstenaar en zijn grote oeuvre, er is een site opgericht door de Stichting  Jan Dijker (stichtingjandijker.nl). Deze stichting zet zich ook in voor het behoud van zijn nog bestaand werk indien er sprake is van ophanden zijnde sloop van een gebouw. Inmiddels heb ik contact gehad met zijn dochter Sylvie Dijker en zij wist me te vertellen dat er ook niets bekend is bij de stichting over wat er met deze kunstwerken gebeurd is.  Kortom, niet echt een rare vraag! Ook zij zouden dit graag willen weten. Heel graag zelfs gaf ze me te kennen.

Jan Dijker, ontwerptekening voor de wandschildering, 1958 small

De ontvangsthal van het ziekenhuis kende dus een tweetal zeer grote werken van Jan Dijker. Een er van is ook terug te vinden als uitsnede van een ansichtkaart op voornoemde site, de andere niet. De stichting zal blij zijn met betere afbeeldingen hiervan aangezien ze deze zelf  nog niet hebben. Wel is er op de site een prachtige ontwerptekening terug te vinden van een van de wanden. Er wordt op de site niet vermeld wat deze schilderingen voorstellen (op de achterzijde van het ontwerp staat geschreven “Jan Dijker, Moergestel. Ontwerp muurschildering ziekenhuis Veghel 1961″. Geen titel derhalve, maar een van de voorstellingen (hieronder) doet me sterk denken aan de Barmhartige Samaritaan. De andere beeltenis ben ik niet zeker over maar lijkt me een vrije interpretatie van het scheppingsverhaal (Genesis). Verhalen die denk ik niet zomaar zijn gekozen voor een ziekenhuis.

Kunstwerk Jan Dijker
Kunstwerk Jan Dijker in ontvangsthal ziekenhuis Veghel. Foto Harry van Liempd©.

De twee hier getoonde foto’s (uitsnedes) van de kunstwerken uit 1958 in de ontvangsthal zijn van Harry van Liempd©, een in kleur en de andere zwart wit. Ik ga er voor het gemak maar van uit dat Harry, als hij nog leefde, er geen bezwaar tegen zou hebben om hier nu weer aandacht aan te geven. Immers dit is toch een stukje Veghels erfgoed.

Het Brabants Dagblad schreef ooit over Harry van Liempd: “Hij vindt dat kunst onder de mensen moet zijn, daarom willen we het teruggegeven aan de samenleving van Veghel.” Bij deze geven we hier een stukje gehoor aan.

De andere foto van de ontwerptekening is van Stichting Jan Dijker. Hieronder ook nog een tweetal bewerkte uitsnedes met een impressie in kleur (bij benadering), linkse foto geen referentiekader in kleur beschikbaar.

In het huidige ziekenhuis Bernhoven in Uden zie je hier en daar wat overblijfselen (erfgoed) van het oude ziekenhuis in Veghel, onder andere enkele vitrines van de zusters  van toen en ik meen ook wat oude foto’s. Ik heb hier nog geen “restanten” of reproducties gezien van de kunstwerken van Jan Dijker, althans in de publieke ruimten waar ik ben geweest. Liever kom je er ook niet te vaak ;). Sylvie Dijker gaf aan dat haar vader ook een kunstwerk heeft gemaakt voor het Sint Anna Ziekenhuis in Oss, zie afbeelding hieronder en voor meer info hierover de site van Jan Dijker stichting.

Jan Dijker, De vrouw en de draak, linoleum-intarsia, 1961

Mijn verwachting is ook niet dat er reproducties hangen in het huidige ziekenhuis, omdat het religieuze voorstellingen zijn en deze mogelijk niet passen bij de huidige  uitstraling van het ziekenhuis. Hoe dan ook, als dit niet het geval is, dan zou deze kunst (of een reproductie daarvan) op een mooi plekje (kapel) in het ziekenhuis niet misstaan. Qua ontwerp vind ik het juist heel mooi passen bij de moderne architectuur van het huidige ziekenhuis. Dit ook als eerbetoon aan de kunstenaar Jan Dijker.

De vraag of Bernhoven weet wat er met deze kunst is gebeurd heb ik inmiddels gesteld aan het ziekenhuis. De heer Karel Bruinsma, verantwoordelijk voor de kunstportefeuille in Bernhoven heeft gereageerd en gaf aan dit werk niet te kennen (het is natuurlijk al even geleden) en dat er in de archieven van het ziekenhuis  hierover niets is terug te vinden. “Net als u ben ik nu nieuwsgierig geworden naar de achtergrond van dit werk,  maar ik ben bang dat het werk verloren is gegaan toen de vleugel is afgebroken”.

Hier loopt voor nu mijn “speurtocht” even vast. Misschien zijn er mensen die wel weten wat er mee gebeurd is, of kent u mensen die mogelijk iets meer hierover kunnen vertellen. Ik ken ze nog niet, maar dat kan ook aan mij liggen. Wat zou het mooi zijn als iemand met een reactie komt: “Maar die werken hangen daar, wist u dat niet!? Denk bijvoorbeeld aan bouwvakkers die destijds (begin jaren ’80) betrokken waren bij de sloop.

Reacties, aanvullingen uiteraard van harte welkom, ook namens de dochter van Jan Dijker en de heer Bruinsma van Bernhoven. Wie weet liggen de kunstwerken wel ergens in een depot opgeslagen onder een dikke laag stof.

Emiel Verwijst, GroetenUitVeghel.nl

Hieronder een artikel uit de Volkskrant© waarin melding wordt gemaakt van de muurschilderingen in het ziekenhuis.

volksrnat jan dijker